برخی اوقات با این که غذای زیادی خورده‌ایم، باز هم احساس گرسنگی می‌کنیم. اگر قصد دارید کالری کمتری مصرف کنید و بر اشتهای خود مسلط باشید، آگاهی از این عوامل بسیار مهم و ضروری است.
ابتدا باید بدانید که افراد به دو نوع مختلف گرسنه می‌شوند : 1 - گرسنگی فیزیولوژیکی 2 - گرسنگی روانی

به دنبال فاجعه رخ داده در برنامه زنده «خاله شادونه» در خرم‌دره زنجان که با واکنش‌های متفاوتی مواجه شد، یکی از دوستان داریوش فرضیایی نیز با ارسال مطلبی بسیار خواندنی برای پارسینه، یک رخداد مرتبط با سفر عمو پورنگ به شیراز را بازگو کرده است:

در ایران معمول نیست که اگر کسی برای 48 ساعت حفاظت شخصی یک ستاره تلویزیونی را بر عهده داشته آن را تعریف کند، اما فاجعه اخیر در خرم‌دره زنجان باعث شد تا این مطلب را بنویسم.
تیرماه 87 هنگامی که سازمان صداوسیما همزمان با برگزاری شانزدهمین جشنواره تولیدات رادیو و تلویزیونی، از داریوش فرضیایی و امیرمحمد برای اجرای یک برنامه زنده در استادیوم حافظیه دعوت کرده بود، من نیز به خاطر عضویت در گروه پشت صحنه، با آن‌ها همسفر شدم.
یکی از مزاحمت‌هایی که با همه‌گیر شدن دوربین‌های دیجیتالی و موبایل‌های جدید رواج پیدا کرده، تقاضا برای گرفتن عکس است. شهرت چهره عمو پورنگ و امیرمحمد از نوعی است که کمتر کسی می‌تواند به حضور این دو مجری شناخته شده اهمیتی ندهد، از این جهت آن‌ها همیشه با حلقه‌ای از طرفداران خود مواجه هستند.

در هواپیما هنگام صحبت با «مسلم آقاجان‌زاده»، تهیه‌کننده و مدیر برنامه‌های عمو پورنگ، به شوخی گفتم که چون پیشتر در یک شرکت امنیتی کار کرده‌ام، می‌توانم در طول سفر محافظ شخصی عمو پورنگ نیز باشم. این پیشنهاد من در ابتدا موضوعی خنده‌دار به نظر رسید و مورد قبول واقع نشد.
ظهر وقتی به شیراز رسیدیم، متوجه شدیم که صداوسیما همه مهمان‌های جشنواره را در هتل هما اسکان داده است. هنگام مشاهده ازدحام مردم در لابی و محوطه بیرونی هتل که برای گرفتن امضا از هنرپیشه‌های تلویزیون آمده بودند، به آقاجان‌زاده گفتم جمعیت مشتاقی که آزادانه در هتل قدم می‌زنند را نمی‌توان کنترل کرد. او گفته من را تایید کرد و برای استراحت پیش از ناهار به سوئیت‌هایمان رفتیم.

ناهار در هتل
با وجود آن که هنگام صرف ناهار مردم عادی اجازه ورود به سالن غذاخوری هتل را نداشتند، اما حضور همراهان مسوولان صداوسیمای فارس و کسانی که از شهرهای مختلف به آنجا دعوت شده بودند نیز دلیلی برای بر هم خوردن آرامش گروه بود. هنگامی که چند نفر برای عکس گرفتن از داریوش فرضیایی هنگام صرف غذا تلاش کردند، گروه متوجه مشکلی بزرگ شد.
کمی بعد در لابی چند خانم جوان تقاضا کردند که با داریوش فرضیایی به تنهایی عکس بگیرند. در این هنگام من پیشنهادم را بازگو کردم ولی این‌بار خنده‌دار نبود و با آن موافقت شد. قرار نبود که به هواداران خیلی سخت بگیرم، اما همین که کسی با میمیک خشک و جدی درخواست‌های عکس گرفتن را رد کند، ضروری محسوب می‌شد.

شب به همراه امیرمحمد
شب به همراه دو نفر از اعضای گروه و امیرمحمد برای گردش در شهر از هتل خارج شدیم. هنگامی که در تاکسی بودیم، راننده امیرمحمد را به خاطر شیطنت‌های کلامی و صدای او شناخت و چنان از این رخداد خوشحال بود که چندبار تا مرز تصادف با اتومبیل‌های دیگر نیز پیش رفت.

از امیرمحمد خواهش کردیم که برای دو ساعت آرام باشد و هویت خودش را پنهان کند تا اگر کسی او را شناخت، ما بگوییم که این تنها یک تشابه ظاهری است و بتوانیم با آرامش در شهر بگردیم. چند دقیقه بعد هنگامی که در پیاده‌رو پشت میز یک رستوران نشستیم تا ساندویچ بخوریم، شیطنت‌های پیاپی امیرمحمد باعث شد که لو برویم و جمعیت به دورمان حلقه بزنند. به ناچار ساندویچ‌ها را برداشتیم و ظرف سیب‌زمینی‌ها را روی میز رها کردیم و رفتیم.

محبت امین تارخ
روز بعد هنگام صرف ناهار در سالن هتل، یک صندلی خالی را به پشت صندلی فرضیایی چسباندم تا کسی به بهانه رد شدن از آنجا به او تنه نزند. پس از آن هنگامی که عمو پورنگ در لابی مشغول صحبت با یکی از مدیران صداوسیما بود، دکمه آسانسور را فشار دادم تا برای آن معطل نشویم. هنگامی که آسانسور به لابی نزدیک بود، به فرضیایی علامت دادم که وقت رفتن است، اما در همین هنگام امین تارخ بسیار خوشحال و راضی سوار آسانسور شد و بدون توجه به درخواست من صبر کردن، آن را با خود به طبقات بالاتر برد.

زیارت شاه‌چراغ
عصر آن روز هنگامی که مطلع شدم قرار است عمو پورنگ برای ضبط برنامه همراه گروه به زیارتگاه شاه‌چراغ برود، مطمئن نبودم که در آنجا چه اتفاقاتی رخ خواهد داد. دو اتومبیل با راننده‌های صداوسیمای فارس در اختیار ما بود. وقتی همراه گروه به زیارتگاه رسیدیم، برای چند دقیقه معطل شدیم تا هماهنگی‌ها صورت گیرد و گیت ورودی باز شود. در اماکن زیارتی تنها اتومبیل‌هایی که حامل شخصیت‌ها و برخی مقامات هستند اجازه ورود به صحن را دارند و بنابراین تردد نیسان سرانزا و سمند مشکی رنگ با پلاک دولتی بلافاصله مورد توجه جمعیت قرار گرفت.

با شنیده شدن زمزمه‌های حضور عمو پورنگ در آنجا، عده زیادی به دور ما جمع شدند و بلافاصله خادمین به کنترل نظم پرداختند. پس از آن که مکان دوربین مشخص شد، فرضیایی و امیرمحمد پلاتوی خود را اجرا کردند و وارد زیارتگاه شدند و ناگهان جمعیت هم به دنبال آن‌ها رفتند. به علت ازدحام شدید داخل زیارتگاه، اجرای پلاتوی داخلی لغو شد و با کمک خادمین گروه را به داخل یک از کفشداری‌ها که خالی بود هدایت کردیم. من با راننده‌ها تماس گرفتم و از آن‌ها خواستم تا در محوطه صحن نزدیک خروجی کفشداری توقف کنند. درهای خروجی محوطه نیز باز بودند و مشکلی وجود نداشت.

هنگامی که از رسیدن اتومبیل‌ها مطمئن شدیم، از گروه خواستم یک دقیقه صبر کنند تا جمعیتی که به احتمال زیاد با دیدن سرانزا و سمند پلاک دولتی کنجکاو شده‌اند، از آنجا بروند. یکی از راننده تماس گرفت و گفت که صحن خلوت شده و تنها چند نفر شاهد آن‌ها هستند. راننده‌ها موظف شدند درهای جلو و عقب را باز کنند و منتظر بمانند. چند ثانیه بعد از کفشداری خارج شدیم و به طرف اتومبیل‌ها دویدیم. سوار شدن گروه تنها پنج ثانیه طول کشید، اما از آنجایی که حرکت اتومبیل‌ها برای حفظ امنیت زائران بسیار آهسته بود، جمعیت برای گرفتن عکس از عمو پورنگ و امیرمحمد به طرف ما دویدند، اما در نهایت بدون وقوع هیچ رخدادی خارج شدیم.

بازدید از ورزشگاه
روز بعد همراه تعدادی از اعضای گروه به استادیوم 20 هزار نفری حافظیه رفتیم. به علت آن که برنامه با ضبط تلویزیونی همراه بود، صداوسیمای فارس برقراری نظم ورزشگاه را بر عهده داشت. هنگامی که گروه مشغول آماده‌سازی صحنه بود، من به بررسی راه‌های ورودی و خروجی پرداختم.
حضور عموم در برنامه دو روزه عمو پورنگ رایگان بود و به همین علت مقابل ورودی استادیوم ازدحام بزرگی ایجاد شد. کادر امنیتی استادیوم که از نیروی انتظامی و کارکنان حراست صداوسیما بودند، در آن مرحله توجه خود را روی پوشش ظاهری جمعیت متمرکز کرده بودند تا هنگام پخش تصاویر از شبکه یک سیما، مشکلی رخ ندهد.

پس از رسیدن نیروهای آتش‌نشانی، هلال‌احمر و اورژانس شیراز به استادیوم، متوجه شدم که کسی روی عملکرد آن‌ها نظارتی ندارد و آمبولانس‌ها هر یک در گوشه پرتی از زمین توقف کرده‌اند. هنگامی که به این وضع اعتراض کردم، کارکنان حراست صداوسیما به من گفتند که گروه عمو پورنگ تنها اجرای برنامه روی صحنه را بر عهده دارند و نباید در سایر امور دخالتی کنند.
بسیاری از جمعیت را کودکان تشکیل می‌دادند و از آنجایی که نمی‌توانستم نسبت به بی‌نظمی در چینش موقعیت نیروهای امدادی بی‌تفاوت باشم، مسلم آقاجان‌زاده را در جریان قرار دادم. او یک بیسیم و کارت ستاد اجرایی را تحویلم داد و از من خواست که هر کاری لازم می‌دانم را انجام دهم. به طرف آمبولانس‌ها رفتم و هنگامی که علت شلختگی آن‌ها را پرسیدم، امدادگرها به من گفتند که همیشه هنگام مسابقات لیگ برتر فوتبال هم همین‌طور هر جایی که دلشان خواست توقف می‌کنند. با توجه به این که چندین دوربین اطراف زمین چمن وجود داشت، آمبولانس‌ها و اتوبوس اورژانس و موتورسیکلت‌های آتش‌نشانی را به گوشه باز زمین هدایت کردم تا کنار یکدیگر پارک کنند.

امنیت صحنه
استیج با داربست فلزی و در وسط یک ضلع زمین با فاصله کمی از جایگاه تماشاگران ساخته شده بود. هرچند محصور بودن اطراف زمین با فنس آهنی کافی نبود، اما فرصتی برای انجام جابه‌جایی وجود نداشت و حراست صداوسیما هم به طور قطع با آن موافقت نمی‌‌کرد. خروجی پشت صحنه نیز به یک کوچه خلوت و باریک پشت استادیوم منتهی می‌شد که قرار بود محل ورود و خروج تیم باشد.

یک ساعت پیش از آغاز برنامه، ظرفیت استادیوم تکمیل شد و حراست درهای ورودی را بست تا تماشاگران اضافی وارد ورزشگاه نشوند. این اقدام آن‌ها هرچند صحیح و عقلانی بود، اما در کشوری که حتی راننده اتوبوس بین‌شهری هم مسافر بیش از ظرفیت و بدون صندلی سوار می‌کند، غیرمعمول به نظر می‌رسید. در اردیبهشت‌ماه 81 نیز قایق دختران دانش‌آ‌موز در دریاچه پارک‌شهر به علت سوار شدن 11 نفر داخل یک قایق موتوری با ظرفیت چهار نفر رخ داده بود.

اجرای برنامه
جایگاه‌های استادیوم به دو بخش زنانه و مردانه تفکیک شده بود. از آنجایی که مادران و دخترها پشت استیج بودند، اعضای گروه احساس امنیت می‌کردند اما من نگران بودم. پس از آن که نظم در بین تماشاگران وعوامل برنامه برقرار شد، سرانزای حامل عمو پورنگ و امیرمحمد مقابل ورودی داخل کوچه توقف کرد. آن‌ها را تا صحنه همراهی کردم. در طول اجرای برنامه مشکلی رخ نداد اما هنگامی که عمو پورنگ تصمیم گرفت که همراه امیرمحمد برای پاسخ به ابراز احساسات تماشاچیان پیاده دور زمین بچرخد، با فاصله‌ای که مزاحم دوربین‌ها نباشم، شروع به دویدن دنبال آن‌ها کردم.
چندین سرباز نیروی انتظامی رو به جمعیت و با فاصله کمی از دیوار فنس ایستاده بودند، اما نگرانی من از آن بابت بود که کسی از داخل جایگاه چیزی را به سوی فرضیایی پرتاب کند، زیرا مطمئن نبودم که گیت‌های ورودی تا چه میزان افراد و وسایل همراه آن‌ها را مورد بازرسی قرار داده‌اند. پس از پایان برنامه با عمو پورنگ و امیرمحمد سوار سرانزا شدیم و به طرف هتل رفتیم. بدین ترتیب روز نخست بدون هیچ اتفاقی سپری شد.

آخرین اجرا
ترتیب اتفاقات روز دوم مانند قبل تکرار شد و این‌بار نیز جمعیت معترض زیادی پشت درهای بسته ورزشگاه ماندند تا کسی خارج از ظرفیت وارد جایگاه نشود. زمانی که متوجه شدم تبلیغات ناهماهنگ رادیویی، خانواده‌های بیش‌تری را به سوی استادیوم کشانده و حالا آن‌ها باید به خانه‌های خود بازگردند، نگرانی‌هایم بیش‌تر شد. مطمئن بودم که گروهی از آن‌ها با محل ورودی ورزشگاه که داخل کوچه بود آشنایی دارند و به طور قطع آنجا برای رسیدن عمو پورنگ کمین خواهند کرد. با عجله به سمت خروجی پشت صحنه رفتم و حدود 20 نفر را دیدم که با دوربین منتظر ایستاده بودند.
با رسیدن سرانزا، بلافاصله عمو پورنگ و امیرمحمد را به داخل هدایت کردیم. سر و صدای جمعیت گویای این حقیقت بود که فضای حاکم بر فضای استادیوم با روز قبل تفاوت داشت. عمو پورنگ دوباره تصمیم گرفت تا دور زمین بچرخد اما این‌بار از گروه موتورسواران آتش‌نشانی کمک گرفتیم. فرضیایی با یک Honda GOLD WING به دور زمین می‌چرخید و گاهی توقف داشت، اما من هنوز نگران بودم که کسی چیزی به سوی زمین پرتاب کند و بنابراین باز هم به دنبال موتورسیکلت او و امیرمحمد دویدم.
با توجه به این که هیجان بیش‌تر تماشاچیان نسبت به روز قبل از جیغ و فریادهای آن‌ها مشخص بود، تصمیم گرفتم تا لحظه سبک شدن بار جایگاه هنگام خروج تماشاگران، در آنجا بمانم. برنامه ورزشگاه حافظیه با حضور امدادگران و هماهنگی پلیس اجرا می‌شد و دلواپسی‌های من تنها شامل اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌شد که پیشگیری از آن دغدغه اصلی آقاجان‌زاده بود.

اتفاق بد
چند دقیقه پیش از پایان مراسم، متوجه شدم که عده‌ای قصد دارند از نرده‌ها عبور کرده و خودشان را به روی صحنه برسانند. از سوی دیگر داخل کوچه نیز شلوغ‌تر از قبل شده بود. با در نظر گرفتن احتمالات مختلف، پس از پایان برنامه ناگهان امیرمحمد را بغل کردم و همراه فرضیایی به سوی سرانزا دویدیم. امیرمحمد را روی صندلی اتومبیل نشاندم و آن‌ها بلافاصله استادیوم را ترک کردند.
وقتی به روی صحنه بازگشتم، دیدم که مسلم آقاجان‌زاده میکروفون را به دست گرفته و از جمعیت می‌خواهد تا با آرامش جایگاه را ترک کنند و مراقب کودکان همراه خود یا دیگران باشند. در همین لحظه دیدم که چند بچه از بالای فنس آویزان هستند. از آن‌ها خواستم که پایین بروند. یک پسربچه گفت که می‌خواهد نامه‌ای را به سمت عمو پورنگ برساند. من کاغذ را گرفتم و به او قول دادم که آن را در هتل به فرضیایی تحویل می‌دهم. پسر چندبار تاکید کرد که حتما این کار را انجام دهم. در همین لحظه شنیدم که چند نفر با فریاد نام من را صدا می‌کنند. به عقب برگشتم و دیدم که یکی از خانم‌های گروه روی زمین افتاده است.

یکی از تماشاگران از جایگاه بانوان یک بطری کوچک پر از آب را به سوی استیج پرتاب کرد که پس از برخورد با سر دستیار صحنه، باعث بیهوشی او شده بود. آمبولانس را در بیسیم پیج کردم، اما پاسخی نگرفتم. آن سوی زمین را نگاه کردم و دیدم که امدادگران مشغول صحبت هستند و کسی بیسیم همراه ندارد. به طرف آن‌ها دویدم و با فریاد گفتم که به کمک‌شان نیاز دارم. پیش از این که خودشان را به من برسانند، پشت فرمان آمبولانس نشستم و پس از سوار شدن امدادگرها وارد زمین چمن شدم و به طرف استیج رفتیم. آسیب‌دیدگی دستیار صحنه جدی نبود، اما اگر آن پرتاب چند دقیقه زودتر رخ می‌داد، به طور قطع یکی از مجری‌ها مورد هدف قرار می‌گرفت.

شب در هتل
در سوئیت، وقایع رخ داده در استادیوم را برای فرضیایی تعریف کردم و نامه پسر بچه را به او دادم. چند ثانیه بعد پس از خواندن متن آن، هر دو متاثر شدیم. پسربچه با قلمی آکنده از احساسات نوشته بود که برای از نزدیک دیدن عمو پورنگ سعی کرده از فنس جایگاه بالا برود اما دست‌هایش زخمی و خون‌آلود شده است و با این که خیلی درد دارد، از این دیدار خیلی خوشحال است. فرضیایی گوشی تلفن کنار تخت را برداشت و با شماره خانه پسر که پایین نامه درج شده بود تماس گرفت و خودش را معرفی کرد. پسر هنوز به خانه برنگشته بود. داریوش بعد از صرف شام بلافاصله به سوئیت بازگشت و دوباره با خانه پسر تماس گرفت و توانست با او صحبت کند.

با آن که چهار سال از آن شب گذشته، اما انتشار خبر کشته شدن کودکان در زنجان خاطره سفر شیراز و زخمی شدن دست پسربچه و ناراحتی عمو پورنگ را برایم زنده کرد.
من در مقامی نیستم که بتوانم به طور مستقیم کسی را به عنوان مقصر این فاجعه انسانی که می‌توانست بسیار گسترده‌تر نیز باشد، معرفی کنم. به طور قطع کارشناسان نیروی انتظامی و دستگاه قضایی کشور با دقت ابعاد و جزئیات این رخداد را بررسی و نسبت به برخورد با مقصران اقدام خواهند کرد. اما این که چه تدابیر و قوانینی برای پیشگیری از وقوع چنین حوادثی لازم است تا پیگیری و عملی شود، نیازمند بهره‌گیری از دانش و تجربه مهندسان مشاور پدافند غیرعامل است.
مسلم آقاجان‌زاده هیچ زمانی برای برنامه‌های عمو پورنگ اقدام به بلیت فروشی نکرد و زمانی که متوجه شد یک سازمان در یکی از شهرهای جنوب کشور برای اجرای داریوش فرضیایی بلیت‌فروشی کرده است، در اعتراض به این اقدام برنامه سفر گروه را لغو کرد.

زمانی که در زنجان یک هزار بلیت بیش‌تر از ظرفیت یک سالن فروخته می‌شود و جان کودکان تنها به خاطر طمع برخی افراد و بی‌تجربگی و شاید نادانی گروهی دیگر به خطر می‌افتد، تنها بازداشت خاطیان کافی نیست و می‌بایست از تکرار آن جلوگیری کنیم. هدف من از بازگویی وقایع شیراز این بود که مسوولان برگزاری مراسم خاله شادونه می‌توانستند از ورود بیش از ظرفیت جمعیت جلوگیری کنند. اما این اتفاق رخ نداد.
امید است که همه مدیران مجموعه‌های ورزشی و فرهنگی و مسوولان استان‌ها اصول «پدافند غیرعامل» را فرا گیرند و آن را در جهت دفاع از جان هموطنان به کار گیرند تا همچنان شاهد وقوع فجایعی نباشیم که هر از گاهی در کشورهای فقیر آفریقایی رخ می‌دهد و ما نیز آن را تمسخر می‌کنیم و می‌خندیم.

فكر می‌كنید یك چهره موفق چطور فكر می‌كند؟
روزهای عادی‌اش را چطور می‌گذراند؟
 با روزمرگی‌ها چطور كنار می‌آید؟
اصلا چه لباس‌هایی می‌پوشد و چه نوع غذاهایی می‌خورد؟
 در متنی كه پیش رو دارید رازهای  موفقیت رضا كیانیان را كشف خواهید كرد!
برای بعضی آدم‌ها زندگی معنای دیگری دارد. انگار آن‌ها چند برابر انسان‌های معمولی لحظات را حس كرده‌اند و هر بار همه چیز را از نو تجربه كرده‌اند، حتی همین روزمرگی و معمولی بودن هم برای گروهی خوش‌آیند است. این‌كه بتوانی مزه لحظه‌ها را به هر بهانه‌ای بچشی، زندگی را لذت‌بخش‌تر می‌كند. رضا كیانیان از این جور آدم‌ها است. این شانس را داشته كه بارها زندگی كند، نه به خاطر سن‌و‌سال و تجربه و گذر عمر، كه به خاطر همه نقش‌هایی كه از او به یاد داریم. همان افغانی «روبان قرمز»،  همان اصفهانی خوش زبان «فرش باد»، همان عاشق سیاست‌باز اهل غذای «ماهی‌ها عاشق می‌شوند» همان كاراكتر اهل دل «یه حبه قند» و حتی همان جمشید «شلیك نهایی». هر وقت كه خواسته‌ایم به او در نقشی عادت كنیم او یك باره فرو پاشیده و نقشی جدید را ساخته. انگار علیه همه چیز همه چیز می‌شورد تا دوباره از نو بسازدش. شورشی كه حالا در پنجمین دهه عمرش جای دنجی برای خودش ساخته، بی‌حاشیه و بدون جنجال بیش از بیست سال در سینما و تلویزیون حاضر بوده و هر بار حضورش همه را غافل‌گیر كرده، همین هاست كه رضا كیانیان را متفاوت از همه هم‌نسلان و بازیگران كرده است. همه ما همان قدر درباره او می‌دانیم كه نقش‌هایش به ما گفته، او دور از هیاهو همیشه در حال تولید است. اگر سر صحنه فیلمی نباشد یا گوشه‌ای از كارگاهش نشسته و فیگورهای چوبی‌اش را صیقل و جلا می‌دهد یا این‌كه در اتاقی مشغول نوشتن مطلب یا كتابی است. گاهی هم می‌شود او را در حال عكاسی دید. اما هیچ وقت نمی‌شود رضا كیانیان را در قابی محصور كرد. او برای تجربه كردن مدام از این شاخه به آن شاخه می‌پرد. یك بار جوان معتاد فیلمی می‌شود و بعد برای بازی در نقش دكتری خوش‌گذران چند كیلویی چاق می‌شود و حركاتش را سست و شل می‌كند، یك بار پیر‌مردی روستایی می‌شود و یك بار وكیلی همه فن حریف.

حسودها آدم‌های كوچكی هستند
در زندگی‌ام اصولا وارد یكسری مناسبات نمی‌شوم تا حسادت‌ها به وجود نیاید. من معتقدم اگر تعداد بازیگران سینمای ایران 100برابر تعداد فعلی بشود به نفع من است، هر چه كارگردان بیشتر باشد به نفع من است، هر چه فیلم بیشتر تولید شود برای من بهتر است، هر چه جوان بااستعداد و با حال و حتی بی‌استعداد وارد سینما شوند به نفع من است.  دلیلش این است كه وقتی بهرام رادان  فیلم بازی می‌كند و مردم نسبت به آن واكنش خوبی نشان می‌دهند و آن را تماشا می‌كنند، چراغ سینما روشن می‌ماند ولی اگر او نباشد یكی از جذابیت‌های سینما كم شده و این به ضرر من است. من فكر نمی‌كنم جای كسی را تنگ كرده باشم و همین‌طور فكر نمی‌‌كنم هیچ‌كس جای من را تنگ كرده باشد. چون من دنیای خودم را دارم كه متعلق به خود من است و هیچ‌كس نمی‌تواند جای من را بگیرد و اصولا هیچ كس نمی‌تواند جای هیچ‌ بازیگری را بگیرد. به نظر من كسانی كه حسادت می‌كنند خیلی كوچك هستند، افق دید آدمی باید آن‌قدر باز باشد كه انسان اصلا به این چیزها راضی نباشد.

 من هنوز در این دنیا خیلی كارها دارم كه باید انجام بدهم. چرا باید به یكی از همكارانم حسادت كنم؟ از سال‌ها پیش حتی از زمان دبیرستان نقاشی می‌كردم، كاریكاتور می‌كشیدم، برای گروه‌ تئاتری‌مان خطاطی می‌كردم، پرده می‌نوشتم، پوستر طراحی می‌كردم، بروشور درست می‌كردم. این‌ها همیشه دغدغه من بوده است. اوایل انقلاب بعضی از كاریكاتورهای من در بعضی از مجلات چاپ می‌شد. این‌ها علایق من است و علایقم را دنبال می‌كنم.

همه چیز در نور بهتر دیده می شود
همیشه می‌توان دنیای بهتری داشت. دنیای بهتر آن دنیایی است كه دروغ ، ریا، كم‌فروشی، سلطه، فقر، گرسنگی، جهل، بی‌قاعدگی و ناامنی و جنگ در آن نباشد. دنیای بی دروغ، بی‌ریا و با شرف آرمان من است. به دنیای آرمانی‌ام فكر می‌كنم. خیلی هم فكر می‌كنم اما می‌دانم كه بر علیه جنگ نباید جنگ راه بیندازم. می‌دانم علیه سلطه نباید سلطه‌ای دیگر خلق كنم. ذات جهان پاك است. من به ذات جهان پناه می‌برم. آن را دوباره كشف می‌كنم، آن را بازی می‌كنم، می‌نویسم، عكس می‌گیرم و خلاصه سعی می‌كنم زیبایی را نشان بدهم. دنیای آرمانی‌ام را نشان بدهم. زندگی روزمره ذهن ما را مشغول می‌كند و بیشتر به سمت دروغ و ریا می‌برد و از ذات پاك جهان دور می‌كند.  روزمرگی نمی‌گذارد ببینم و بشنوم. جهان پر از زیبایی است با یك لایه زشتی. زشتی را آدمی ایجاد كرده. آدمی هم می‌تواند مغلوب‌شان نشود. هنر جلوه‌های پاكی و زیبایی را می‌نمایاند. هنر از جنس نور است. به همه چیز نور می‌پاشد، حتی به بدی. همه چیز در نور بهتر دیده می‌شود؛ حتی بدی.

بعضی معانی مسئولیت را دوست ندارم
احساس مسئولیت از آن كلماتی است كه در 50 سال اخیر ما n تا معنی پیدا كرده و من بعضی از معانی آن را دوست ندارم. مثلا همین كه حرف احساس مسئولیت می‌شود داستان مسئولیت جمعی و... پیش می‌آید كه من اصلا قبولش ندارم.  من فكر می‌كنم كه به عنوان یك انسان، هر كس كاری انجام می‌دهد  و باید در مورد كاری كه انجام می‌دهد مسئولیت‌هایی را بپذیرد، من هم مسوولیت‌های كارم را قبول می‌كنم و در حد توان خودم، كارم را انجام می‌دهم.

حتی علیه خودم شورش می‌كنم
 من كلا شورشی هستم. من حتی علیه خودم هم شورش می‌كنم، خودم را به هم می‌ریزم و نابود می‌كنم. من اصلا حوصله ندارم كه دنیا چارچوب پیدا كند.  یعنی به محض اینكه چارچوبی مشخص می‌شود آن را به هم می‌ریزم. در رابطه با افراد و جامعه من آرام و محتاطم  ولی در مورد خودم آنارشیست هستم. شاید به همین علت هم باشد كه نقش‌های متفاوت بازی می‌كنم. در زمان كودكی من بازیگرانی بودند كه به آنها می‌گفتند مرد هزار چهره، من همیشه فكر می‌كردم آیا امكان دارد یك روز من هم مرد هزار چهره بشوم؟ و از آنجا كه هر چه بخواهی اتفاق می‌افتد، برای من هم پیش آمد. بر مبنای همان آنارشیسمی كه در زندگی شخصی‌ام وجود دارد، هر اتفاق بدی كه در زندگی‌ام بیفتد با آن روبه‌رو می‌شوم و سعی می‌كنم آن را بخورم. من اگر هم بی تابی دارم در ارتباط با دیگران كنترلش می‌كنم، نمی‌خواهم در ارتباط با دیگران تشدیدش كنم.

هركس باید اسم خودش باشد
 یک روزی یک آقای بسیار محترم و عارفی به من گفت: «‌می‌خواهی اسم اعظم را بهت بگویم؟» می‌گویند خدا هزارها اسم دارد که یکیش اسم اعظم است. اگر اسم اعظم را بدانی، جهان دراختیار تو قرار می‌گیرد و بلافاصله به خدا پیوند می‌خوری. در داستان‌ها آمده که بسیاری از عرفا به دنبال اسم اعظم بودند.

چشمم برق زد و گفتم: معلوم است كه دلم می‌خواهد، بگویید.گفت:« خدا چند اسم دارد؟» گفتم:
« هزارتا» گفت: «هزار تا همه مفاهیم خوب هستند. این هزار تا به هم مربوطند. یکیش هم اسم تو است. اسم اعظم اسم تو است. به شرطی كه مثل اسمت باشی، بقیه را هم می‌شوی. تو رضاباش، بقیه اسماء هم خواهی ‌شد.» از آن‌جا به بعد من به این خیلی فکر کردم. هرکسی در جهان مثل اسم خودش باشد، جهان گلستان می‌شود.

من ستاره نیستم
 در فرهنگ بازیگری در دنیا یك عده را Star و یك عده را بازیگر كاراكتر می‌نامند. یعنی این افراد می‌توانند نقش‌های متفاوتی را بازی كنند یا یك پیشینه و زمینه تئوریك آموزش بازیگری دارند. آن Starها در فرهنگ كلی، كسانی هستند كه ناگهان وارد می‌شوند، شاید بمانند، شاید مدت كوتاهی بمانند، شاید هم ناگهان بروند. ولی خیلی‌ها هم هستند كه ناگهان می‌آیند ولی می‌مانند چون به دنبال كارشان می‌روند و آن را جدی می‌گیرند. ستاره با خودش یك مفهومی دارد. مفهومش این است كه گاهی هست، گاهی نیست، چشمك می‌زند.  ولی یك بازیگر مثل آقای انتظامی با بیش از 80 سال عمر هنوز بازیگر است. كسی نمی‌گوید آقای انتظامی دیگر پیر شده، ایشان هنوز می‌توانند نقش‌هایی متناسب با سن‌شان بازی كنند ولی یك Star به دلیل فیزیك مناسب ناگهان معروف می‌شود. بالا رفتن سن،  فیزیك مناسب را می‌خورد و نابود می‌كند. وقتی فیزیك از بین رفت، ستاره دیگر افول می‌كند. نمونه‌های مشابه فراوانی در همین ایران هم داریم كه ستاره‌ها با از بین رفتن فیزیك دیگر دعوت به كار نمی‌شوند. ولی اگر بازیگر باشی ماندنت به فیزیك ربطی ندارد مثل خیلی از بازیگرهای هالیوود مثل داستین هافمن یا آل‌پاچینو. آن‌ها چه فیزیك مناسبی دارند؟ یا تام هنكس با این فیزیك بسیار معمولی‌اش. من همیشه فكر می‌كنم اگر آدم تام هنكس را در خیابان ببیند، نمی‌شناسدش چون آن‌قدر شبیه بقیه است كه قابل شناسایی نیست. ولی وقتی یك نقش را قبول می‌كند، آن نقش آن‌قدر unique و دیدنی می شود كه به نظر می‌رسد هیچ‌كس جز تام هنكس نمی‌تواند آن را بازی كند. در واقع تام هنكس به فیزیكش وابسته نیست، به چیزی فراتر از فیزیكش وابسته است. من از این زاویه  نگاه می‌كنم.

باید جهان را بپذیریم
وقتی من 40 سالم شد چند ماه در شرایطی بودم كه تنهای تنها بودم. خیلی هم آن شرایط را دوست داشتم. با خودم خیلی فكر كردم. زندگی‌ام را زیر و رو كردم، از خودم سوال كردم، بعد به یك نكته رسیدم و آن این بود كه تو همینی كه هستی. من خیلی آدم آرمانخواهی بودم و سعی می‌كردم آرمان‌هایم را در زندگی اجتماعی پیاده كنم. می‌خواستم دنیا و مردم را تغییر دهم. بعضی‌ها هنوز هم این عقیده را دارند . ولی آن موقع هم خیلی‌ها بودند كه این‌طور نبودند. آن زمان دو دسته روشنفكر بودند، یك عده كسانی بودند كه می‌خواستند جهان را تغییر بدهند‌، یك عده هم روشنفكرانی بودند كه نمی‌خواستند جهان را تغییر بدهند . به هر حال من جزو گروه اول بودم، اما در 40‌سالگی فهمیدم كه جهان تغییرناپذیر است. جهان همین چیزی است كه هست، ما باید جهان را بپذیریم. ما فقط باید باشیم. ضمنا نمی‌توانستم از آرمان‌هایم هم چشم‌پوشی كنم. هنوز هم شورشی بودم و دنیا برایم تنگ بود. در آن زمان فهمیدم كه من می‌توانم آرمانخواهی را به دنیای هنری‌ام بیاورم. در دنیای هنری من خیلی آدم شورشی‌ای هستم .كارهای عجیب و غریب می‌كنم. خودم خودم را نابود می‌كنم، خودم زیر‌آب خودم را می‌زنم. یك نقش بازی می‌كنم بعد زیر‌آب همان نقش را می‌زنم. این مربوط به دنیای آرمانخواهی‌ من است.  ولی فهمیده‌ام كه زندگی همین است كه هست و منظورم این نیست كه برویم بمیریم. جهان پر از چیزهای كشف نشده است.

عبور از چراغ قرمز
زیاد با هر كسی رفت و آمد نمی كنم. با كسی می‌روم و می‌آیم كه اگر در خانه اش می نشینم آرامش داشته باشم. وقتی با هم هستیم بدبختی‌هایش را سر من آوار نكند. می‌خواهیم راحت باشیم. بگوییم زندگی همین است. از چیزهای ساده بگوییم. آسایش داشته باشیم. به نظر من انسان وقتی در حال خلاقیت هنری است در یك دنیا قرار دارد و وقتی زندگی می‌كند دنیایش فرق می‌كند. در زندگی باید پشت چراغ قرمز ایستاد و وقتی چراغ سبز شد، حركت كرد چون در این شرایط با بقیه مردم در ارتباط هستیم ولی وقتی خلاقیت می‌كنیم در یك دنیای دیگر قرار می‌گیریم و در آن دنیا مجازیم و باید چراغ قرمز را رد كنیم. اگر یك نفر بخواهد در خانه من دیوانه بازی دربیاورد من دعوتش نمی‌كنم، چون دلم نمی‌خواهد كسی در خانه من از این كارها بكند. این دو دنیا را نباید با هم قاطی كرد ولی اینكه چطور باید به آرامش رسید، به نظر من این سرنوشت محتوم‌ ماست كه  به آرامش نمی‌رسیم، اگر چه خود من خیلی وقت‌ها یك كار را تجربه می‌كنم كه خیلی به من جواب می‌دهد و راضی می‌شوم.

می‌خواهم كشف کنم
 نمی‌خواهم همه چیز برایم عادی شود. می‌خواهم تجربه‌های جدید كسب كنم. اون كاری كه كرده ام تمام شده است. حالا دنبال یك كار دیگر می‌روم. نه یك نقش تكراری. آدم ها را دیده‌اید كه توی سینما تیپ می‌شوند. اگر كسی در یك نقش خوب باشد دوباره برایش نقش‌های مشابه می نویسند. می‌گویند می‌فروشد. خوب طبیعی است مردم هم دوباره می‌خواهند همان اولی را ببینید. اما من دنبال نقش متفاوتم. می‌خواهم كشف كنم. خودم را  و دنیا را.

افسردگی را مهار كنیم
من دوره‌هایی افسردگی وحشتناكی داشتم، اما یاد گرفتم كه چطور خفه‌اش كنم و روی آن افسردگی سوار شوم و بگویم‌ دهنه‌ات را گرفتم، بتاز. من سوار تو هستم، نه تو سوار من. در این جنگ نمی‌خواهم كوتاه بیایم، چون بچه‌پر‌رو هستم؛ نه در‌‌رابطه با مردم، در رابطه با خودم. یك زمان با مردم و جهان بچه پر‌رو بودم، یعنی می‌خواستم به همه‌جای جهان سیخ ‌بزنم؛ اما بعدا دیدم جهان كه عوض نمی‌شود، پس خودت را كشف كن و به خودت سیخ بزن. این چیزها توضیح‌‌دادنی نیست‌، بلكه بیشتر كشف و شهودی است. در‌تمام ادیان هست كه  خدا می‌گوید تو بخواه، می‌شود، به شرطی كه بخواهی، نه این‌كه بازی كنی.

وقتی نجاری كردم
من یك دوره‌ای در 50 سال اخیر كه بازیگری را نمی‌توانستیم ادامه دهیم، كارهای زیادی كردم. مثلا نجاری كردم، ولی دردوره نجاری‌ام با شاگرد نجاری شروع كردم، بعد كابینت‌ساز شدم بعد سمت در و پنجره‌ ساختن رفتم چون كار سختی است و بعد به دكوراسیون داخلی رسیدم، یا یك دوره‌ای دریك شركت معماری نقشه‌كش ساختمان شدم و بلد بودم با راپید و... كاركنم، اما نقشه نمی‌توانستم بكشم. یكی از دوستانم به اسم احمد میرعلایی، یك چیزهایی برایم توضیح داد كه نقشه را چطور می‌كشند. وقتی رفتم آقای مهندس از من پرسید شما قبلا كار كرده‌اید؟ گفتم: بله، گفت می‌شود این نقشه را برای من بكشی؟ من كشیدم و گفت خوبه، كاركن. بعد از حدود 4 ماه من مسئول كل نقشه‌كش‌های آن‌جا شدم! آن زمان كامپیوتر نبود و نقشه را با دست می‌كشیدند، میز نور بود كه نقشه را روی میز می‌انداختند وكاغذی را زیرش می‌گذاشتند و از روی آن كپی می‌كردند؛ من شروع كردم با كاغذ كالك طرح‌هایی كشیدم به هركدام از بچه‌ها دادم كه دیگر لازم نباشد هردفعه با آن خط‌كش محاسبه و اندازه‌گیری كنند. بعد مهندس كم‌كم خوشش آمد و مسئولیتم اضافه شد. بعد به معماری داخلی برگشتم و مثل تحصیل‌كرده‌ها «اینتریوردیزاین» كاركردم. فكر می‌كنم مثلا اگر كارمند بانك هم باشم، شعبه‌ام با شعبه‌های دیگر متفاوت می‌شود؛ چون دور‌و‌برخودم  چیزهایی درست می‌كنم.

باید چیستی و چرایی کارم را پیدا کنم
باید بگویم، من آدمی هستم كه فكر می‌كنم كاری كه انجام می‌دهم باید تعریف داشته باشد. نمی‌توانم خودم را به شكل غریزی داخل ماجرایی كنم، جلو بروم و ادامه دهم. خیلی وقت‌ها پیش آمده كه به‌طور غریزی وارد یك ماجرا شده‌ام؛ یعنی در‌استخر و دریایی كه نمی‌دانستم چیست، شیرجه  زده‌ام اما این به‌خاطر هوس‌بازی روحم بوده و بعد هم اگر بخواهم آنجا بمانم و ادامه دهم، باید چیستی و چرایی آن را بفهمم. وقتی بخواهی قواعد را بدانی، باید از تعریفش آگاه شوی؛ حالا درمورد بازیگری می‌توانم بگویم، تا به‌حال مقالاتی كه نوشته‌ام و مصاحبه‌هایی كه انجام داده‌ام فعلا  چند كتاب شده است و فكر می‌كنم ادامه هم داشته باشد، برای این‌كه می‌خواهم ادامه دهم و بازیگری برایم جدی است. شاید عكاسی و مجسمه‌سازی برایم به اندازه‌ بازیگری جدی باشد، اما همان‌ها را هم كه انجام داده‌ام به فكر ادامه دادنشان هستم. خیلی هم كار می‌كنم، مطالعه می‌كنم، می‌بینم، بحث می‌كنم، كلنجار می‌روم و... .

باید این كاره باشیم
ما مجاز هستیم كه برای خودمان تعریف مشخصی داشته باشیم، به شرطی كه این‌كاره باشیم؛ یعنی مثلا اول بازیگر باشیم، عملش را انجام دهیم، تجربه بازیگری و شعور ‌آن را داشته باشیم، درسش را خوانده باشیم یا اگر نشد، كتاب و مسائل تئوری‌اش را مطالعه كرده باشیم و... بعد به یك نظر شخصی برسیم وگرنه از اول كه نمی‌توانیم به یك تعریف شخصی برسیم. اگر بخواهیم هم نمی‌توانیم، چون چیزی نخوانده‌ایم و هرچی بگوییم قبلا گفته شده، آن‌وقت به چه دلیل یك نفر می‌تواند ادعا كند كه تعریف شخصی دارد؟

لذت من و پسرم: كارتون!
«کارتون» یکی از مشترکات من و پسرم است؛ فیلم اکشن و تخیلی. خودم هم با پدرم در سینماهای مشهد، انیمیشن‌های آن دوره را می‌دیدیم. آن‌وقت‌ها سینما هنوز صدا نداشت. همسرم بیشتر از فیلم‌های جشنواره‌ای و هنری خوشش می‌آید. من هم هر دو نوع فیلم را درکنار هر یک از آن‌ها می‌بینم و لذت می‌برم، چون اساسا از همه‌چیز لذت می‌برم. پسرم استنلی کوبریک را خیلی دوست دارد. رودریگز هم از کارگردان‌های محبوبش است. من هم درعین‌حال که عاشق فیلم‌های کلاسیک هستم،‌ فیلم‌های ساختارشکن را هم دوست دارم. دوست دارم ببینم چه چیزی را زیر پا گذاشته.

جین راسته و تی‌شرت یقه گرد
مد لباس مربوط به دو دوره است؛ یکی دهه 1930 و یکی دهه 1960. این دور هم مدام تکرار می‌شود. یعنی شما مدام با این دو ژانر لباس پوشیدن مواجهید! من با هیچ کدام مشکلی ندارم. ولی خودم بیشتر پیرو مد دهه 1930 هستم.  هنوز هم لباس پوشیدنم اسپرت است. من در لباس باید راحت باشم. در میهمانی یا سر کار همین مدل لباس می‌پوشم؛ البته با کمی تغییر. بالاخره بعضی جاها باید کمی معقول‌تر ظاهر بشوم. البته من در این موارد روحیه شورشی‌ دارم. دوست دارم با راحتی خودم کنار بیایم. همیشه عاشق شلوار جین راسته بوده‌ام؛ چون در هر شرایطی به‌روز است. برای همین در کمد من همیشه چند تا جین راسته پیدا می‌شود. تی‌شرت یقه‌گرد هم همین‌طور: از آن چیزهایی است که همیشه به‌درد می‌خورد، همیشه هم مد است و برای همین من دوستش دارم. البته تی‌شرت 3 دکمه اصل یک چیز دیگر است!

چرا كه نه!؟
از غذای تازه مثل هر چیز تازه دیگری استقبال می‌کنم، در سفرهایم همیشه غذای همان کشورها را می‌خورم. چون می‌خواهم بدانم این غذا چیه که این‌قدر با لذت آن را می‌خورند. خیلی وقت‌ها هم سرم کلاه می‌رود و گرسنه از رستوران بیرون می‌‌آیم. ولی خب... ذائقه‌ام کنجکاو است دیگر. ذائقه رضا کیانیان طعم‌های تازه را می‌طلبد. یاد گرفته‌ام خودم را هم غافلگیر کنم و برای همین اگر از او بپرسید که ممکن است من را در حال تجربه در رشته‌ای ببینیم که کاملا از دنیای قبلی‌ام متفاوت است، احتمالا با خونسردی به شما جواب می‌دهم: «چرا که نه!؟» رضا کیانیان پیش‌بینی‌ناپذیره. علتش هم این است که همه ما دوست داریم همه چیز را تبدیل به قانون و سنت کنیم. برای همین کسانی که این‌جوری هستند، راه و بیراه غافلگیر می‌شوند! لطفا این‌جوری نباشید تا غافلگیر نشوید!.

از نظر علمی ثابت شده است تمام مادران باید مخصوصا در 3 ماهه اول بارداری روزانه یک میلی‌گرم اسیدفولیک مصرف کنند زیرا کمبود آن باعث بروز اختلال‌های جدی‌ای مانند نقص لوله عصبی در جنین می‌شود و از طرفی می‌تواند نوعی کم‌خونی در مادر ایجاد کند...

حتی اگر خانمی برای مشاوره پیش از بارداری مراجعه کند، به او توصیه می‌شود از چند ماه قبل از اقدام به بارداری، مصرف اسیدفولیک را آغاز کند تا از بروز مشکلات و آنومالی‌های جنینی در فرزندش پیشگیری شود.

در اواسط بارداری، نیاز تمام خانم‌ها به ترکیب‌های آهن افزایش می‌یابد و به همین دلیل علاوه بر اسیدفولیک، باید ترکیب‌های آهن‌ افزایش یابد. البته ترکیب‌های آهنی در بازار موجود است که اسیدفولیک و حتی ویتامین C هم برای جذب بهتر آهن دارند و پزشکان مصرف آنها را تا پایان دوران بارداری توصیه می‌کنند.

از آنجا که بعد از زایمان، خانم‌ها دچار خونریزی می‌شوند و بعد از آن شیردهی را در پیش دارند، حتی بهتر است 3 ماه بعد از زایمان هم مصرف این ترکیب‌ها ادامه یابد.

مصرف آهن بسیار ضروری است و خانم‌ها نمی‌توانند با تغذیه و مصرف مواد خوراکی حاوی آهن نیاز بدنشان به این ماده را تامین کنند زیرا برای تامین آهن موردنیاز باید رژیم بسیار پرکالری داشته باشند که منطقی نیست و از طرفی جذب آهن از دستگاه گوارش محدود است. در نیمه دوم بارداری، نیاز جنین به کلسیم افزایش می‌یابد و حتی اگر مادر کلسیم کافی مصرف نکند، جنین آن را از بدن مادر می‌گیرد بنابراین خانم دچار کمبود کلسیم خواهد شد. اگر مادر به اندازه کافی منابع غذایی حاوی کلسیم را مصرف کند (5 واحد در روز) و نیاز بدن به این ماده معدنی مثلا با مصرف لبنیات کافی تامین شود، نیازی به تجویز کلسیم اضافه نیست ولی معمولا خانم‌های ایرانی به اندازه کافی این مواد را دریافت نمی‌کنند و در این صورت باید کلسیم مصرف کنند.

البته باید توجه داشت که کلسیم با ویتامین D نباشد چون این ویتامین محلول در آب نیست و در بدن تجمع پیدا می‌کند و می‌تواند در بدن جنین عارضه ایجاد کند.

مصرف ترکیب‌های مولتی‌ویتامین به هیچ‌وجه برای همه خانم‌ها لازم نیست و فقط در شرایط خاصی که پزشک حس کند مادر دچار سوءتغذیه است یا خوب وزن اضافه نمی‌کند، تجویز می‌شود.

خواب بعد از ظهر از نظر علمی هم توصیه می‌شود!

 بنابر نتایج یک مطالعه، خواب بعد از ظهر، کارکردهای شناختی را نیز بهبود می‌بخشد.
در هر سنی، خواب بعد از ظهر توصیه می‌شود. مطالعه ای که اخیراً انجام شده است، به طور خاص، فواید یک چرت کوتاه بر روی بزرگسالان را مورد بررسی قرار داده است.

رابطۀ خواب و فعالیت های فکری بر روی پانزده نفر که سلامت بوده و خواب شبانۀ، کوتاهی، یعنی حدود 4 ساعت، داشته اند، مطالعه شده است. پارامترهای الکترو فیزیولوژیک (ساختار خواب طی زمانی که فرد چرت می‌زند) و نتایج یک سری از تست ها روانی در بین کسانی که خواب بعد از ظهر یک ربعه داشته اند و کسانی که این چُرت کوتاه را نداشته اند، مورد مقایسه قرار گرفتند.

نتایج اعلام می‌کنند، کسانی که در طی روز خصوصاٌ در ساعات 13:15 و 14:45 هوشیارتر و کاراتر بوده اند، کسانی هستند که توانسته اند از یک خواب کوتاه بعد از ظهری بهره ببرند. اگر بزرگسالی خواب شبانۀ کوتاهی داشته باشد، برای سرحال بودن توصیه می‌شود که حتماً بعد از ظهر چُرت کوچکی بزند!